Informacja

Spojrzenie na ziemskie systemy obrony planetarnej w ramach przygotowań do końca świata

Spojrzenie na ziemskie systemy obrony planetarnej w ramach przygotowań do końca świata


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Stało się to czymś w rodzaju tropu dzięki Hollywood, pisarzom science fiction i fanom scenariuszy zagłady. Spora kometa lub asteroida znajduje się na kursie kolizyjnym z Ziemią, a wiadomość o jej zbliżającym się uderzeniu wywołuje powszechną panikę i histerię.

Podczas gdy ludzie na Ziemi kopią i przygotowują się na najgorsze, narody świata jednoczą się w ostatecznym wysiłku, aby go zniszczyć i ocalić planetę. Jako fabuła dużego filmu lub powieści, materiał praktycznie pisze się sam!

Jednak, jak w przypadku każdej dobrej historii, w tym scenariuszu jest silny element prawdy. Przez miliardy lat planeta Ziemia stykała się z asteroidami, kometami i innymi fragmentami gruzu.

POWIĄZANE: ASTRONOMERZY PODAJENI DO SUPER BLISKIEGO LOTU ASTEROIDY

To prawda, że ​​zdecydowana większość z nich była tak mała, że ​​spaliła się w naszej atmosferze lub spowodowała niewielkie lub żadne uszkodzenia na powierzchni. I najczęściej asteroidy, które istnieją w przestrzeni bliskiej Ziemi (znane jako Obiekty Bliskiej Ziemi lub NEO) będą mijać nas w bezpiecznej odległości.

Ale czasami zdarzały się uderzenia, które były tak silne, że wyrządziły więcej szkód niż bomba termojądrowa.

Co kilka milionów lat miały miejsce nawet skutki, które spowodowały masowe wymieranie.

Nic więc dziwnego, że agencje kosmiczne na całym świecie zajmują się śledzeniem i monitorowaniem wszystkich NEO, o których wiemy. Zrozumiałe jest również, że od dziesięcioleci te same agencje i rządowi planiści pracowali nad strategiami odchylania lub niszczenia wszelkich asteroid, które zbliżają się zbyt blisko Ziemi, znanymi również jako obrona planetarna.

Co nasuwa pytanie: jak jesteśmy przygotowani na scenariusz zderzenia asteroidy typu zagłady?

Co to są NEO?

Termin Obiekt Bliski Ziemi (NEO) odnosi się do każdego małego ciała w Układzie Słonecznym, którego orbita okresowo zbliża go do Ziemi. Zwykle składają się z komet i asteroid, które zostały popchnięte przez przyciąganie grawitacyjne lub pobliskie planety na orbity przecinające orbitę Ziemi wokół Słońca.

Podczas gdy komety składają się głównie z lodu wodnego i osadzonych cząstek pyłu i powstają w zimnych zewnętrznych rejonach Układu Słonecznego (Pas Kuipera), uważa się, że większość skalistych asteroid uformowała się w cieplejszym wewnętrznym Układzie Słonecznym między orbitami Marsa i Jowisza. (Główny pas asteroid).

Z biegiem czasu planety takie jak Jowisz i Neptun powodowały wyrzucanie obiektów w tych pasach, które następnie przemieszczały się w kierunku Słońca i wewnętrznego Układu Słonecznego. Ponieważ są to ciała złożone z relatywnie niezmienionego materiału pozostałego po powstaniu Układu Słonecznego (4,6 miliarda lat temu), są przedmiotem zainteresowania naukowego.

Jednak naukowcy są również zainteresowani NEO ze względu na związane z nimi ryzyko kolizji. Chociaż zderzenia są dość rzadkie, fakt, że NEO od czasu do czasu przekraczają orbitę Ziemi, oznacza, że ​​prędzej czy później jeden z nich może uderzyć w Ziemię.

Według Centrum Koordynacyjnego NEO Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA), obecnie istnieje 20 304 znanych NEO. Spośród nich szacunkowo 868 może stanowić zagrożenie dla Ziemi. Z tego powodu istnieje kilka agencji odpowiedzialnych za śledzenie tych obiektów i ostrzeganie opinii publicznej w przypadku zagrożenia.

Potencjalne ryzyko

Mówiąc prościej, prawdopodobieństwo, że jakikolwiek znany NEO zderzy się z Ziemią, jest prawie tak duże, jak wygrana na loterii lub uderzenie spadającym kawałkiem odłamka samolotu. Ale jeśli weźmiesz pod uwagę możliwe skutki kolizji, warto być przygotowanym.

Jako przykład weźmy pod uwagę (101955) Bennu, asteroidę odkrytą w 1999 roku i będącą przedmiotem badań sondy NASA OSIRIS-REx od 2018 roku. Ta 246-metrowa asteroida krąży obecnie wokół Słońca w pewnej odległości. 87 mln km (54 mln mil) i prędkość około 101 400 km / h (63 000 mph).

Chociaż prawdopodobieństwo zderzenia się tego ciała z Ziemią wynosi tylko 1 na 2700, wynikłe uderzenie może wygenerować podmuch o mocy 1,15 gigaton. Jest to ponad 23 razy silniejsze niż największy test termojądrowy, jaki kiedykolwiek przeprowadzono, czyli 50 megaton RDS-220 (Car Bomba) zdetonowanych nad wyspą Novaya Zemlya przez Związek Radziecki w 1961 roku.

Kula ognia utworzona przez detonację miała 8 km (5 mil) szerokości i była widoczna z odległości do 1000 km (620 mil). Powstała chmura grzybowa osiągnęła 67 km (42 mil) wysokości - to siedem razy więcej niż Mount Everest! - i miał 95 km (59 mil) szerokości w szczycie i 40 km (25 mil) szerokości u podstawy.

Wszystkie budynki w promieniu 55 km (34 mil) od punktu zerowego zostały zniszczone, konstrukcje oddalone o setki kilometrów również zostały zniszczone, a szacuje się, że każdy, kto stałby 100 km (62 mil) od punktu zerowego, doznałby poparzenia trzeciego stopnia.

To obszar większy niż miasto Nowy Jork, co oznacza, że ​​niszczycielska siła 50 megaton wystarczyłaby do wymazania z mapy ponad 9 milionów ludzi w zaledwie kilka sekund. Kiedy pomnożysz to 23 razy, zaczniesz dostrzegać, jak śmiertelne i niszczące może być poważne uderzenie!

Ocena ryzyka

Aby zmierzyć ryzyko kolizji z poszczególnych NEO, naukowcy opierają się na skali Torino i bardziej złożonej skali Palermo.

Pierwszy, znany oficjalnie jako Skala zagrożenia uderzeniem Torino został przyjęty przez Międzynarodową Unię Astronomiczną (IAU) w 1999 roku i składa się ze skali całkowitej od 0 do 10 z pięcioma kolorami.

  • Biała strefa (0, „brak zagrożenia”): Kategoria określa, że ​​nie ma zagrożenia - tj. Prawdopodobieństwo kolizji jest zerowe lub jest tak niskie, że jest nieistotne. Dotyczy to również meteorów i małych ciał, które dostają się do atmosfery i albo spalają się, albo rzadko powodują uszkodzenia.
  • Strefa zielona (1, „normalna”): Ta kategoria dotyczy „normalnych” odkryć, które będą miały miejsce w pobliżu Ziemi i w przypadku których prawdopodobieństwo kolizji jest bardzo małe i nie ma powodu do zainteresowania opinii publicznej lub zainteresowania opinii publicznej.
  • Żółta strefa (2-4): Ta kategoria obejmowała ciała, które zostały ocenione jako „zasługujące na uwagę astronomów”, gdzie nastąpi bliski przelot, ale kolizja jest bardzo mało prawdopodobna.
  • Strefa Pomarańczowa (5-7): Ta kategoria dotyczy ciał uznanych za „groźne”. Są to te, które przeprowadzą bliski przelot z Ziemią, ale dla których szansa na katastrofalną kolizję jest wciąż nieznana.
  • Strefa czerwona (8-10): Ta ostatnia kategoria jest zarezerwowana dla „pewnych zderzeń”, w których obiekt nie tylko przekroczy orbitę Ziemi, ale na pewno zderzy się z Ziemią, powodując wszędzie od lokalnych uszkodzeń po globalne zniszczenia.

Ta bardziej uproszczona skala przedstawia prawdopodobieństwo i konsekwencje potencjalnego wpływu, ale nie uwzględnia czasu pozostałego do momentu, w którym może wystąpić. Jego celem jest przede wszystkim ułatwienie komunikacji publicznej społeczności monitorującej asteroidy.

W przypadku bardziej skomplikowanych ocen naukowcy polegają na Skala zagrożenia skutkami technicznymi Palermo. Skala ta została opracowana, aby umożliwić specjalistom NEO kategoryzację i priorytetyzację potencjalnych zagrożeń uderzeniowych poprzez połączenie dwóch rodzajów danych - prawdopodobieństwa oddziaływania i szacowanej wydajności kinetycznej - w jedną wartość „zagrożenia”.

Podobnie jak skala Torino, skala Palermo wykorzystuje wartości całkowite od 0 do 10, ale które są oparte na przewidywanej energii uderzenia, a także prawdopodobieństwie zdarzenia. Skala porównuje również prawdopodobieństwo wystąpienia określonego potencjalnego wpływu z „ryzykiem w tle” - średnim ryzykiem stwarzanym przez obiekty tej samej wielkości lub większe do dnia potencjalnego wpływu.

W przeciwieństwie do skali z Torino, skala Palermo jest logarytmiczna, co oznacza, że ​​zerowa wartość w skali Palermo jest tak samo groźna jak ryzyko tła. Te zdarzenia, które mają wartość -2, wskazują, że potencjalne zdarzenie wpływające jest tylko 1% tak prawdopodobne jak przypadkowe zdarzenie tła, podczas gdy wartość +2 oznacza zdarzenie, które jest 100 razy bardziej prawdopodobne niż jakikolwiek inny wpływ.

Skala Palermo jest używana przez specjalistów NEO do bardziej szczegółowego ilościowego określenia poziomu obaw uzasadnionego przyszłymi potencjalnymi skutkami. Duża część użyteczności tej skali wynika z jej zdolności do dokładnej oceny ryzyka stwarzanego przez mniej groźne zdarzenia w skali 0 w Torino, które obejmują prawie wszystkie potencjalne oddziaływania wykryte do tej pory.

Poważne skutki w przeszłości

Wystarczy powiedzieć; Ziemia ma bardzo długą historię uderzeń asteroid i meteorów. W rzeczywistości astronomowie szacują, że wkrótce po uformowaniu się Układu Słonecznego asteroidy i komety z ekstremalną częstotliwością uderzyły w Ziemię i inne planety wewnętrznego Układu Słonecznego.

Na szczęście dla nas uderzenia stały się w ostatnich eonach znacznie rzadszym zjawiskiem. A szczególnie duże kratery spowodowane przez większe uderzenia w przeszłości zostały prawie zatarte dzięki aktywności geologicznej i odnowie powierzchni.

Niemniej jednak nadal istnieje wiele oddziaływań, które odcisnęły piętno na ziemskiej i biologicznej ewolucji Ziemi, czego dowody są nadal zawarte w zapisach geologicznych Ziemi. Było kilka, które wydarzyły się od czasu pojawienia się ludzkości, co również miało drastyczny wpływ na nasz historia i ewolucja. Oto kilka przykładów.

Theia Impact:
Zgodnie z hipotezą gigantycznego uderzenia (najpowszechniej akceptowaną teorią dotyczącą powstania układu Ziemia-Księżyc), Ziemię uderzyło ciało astronomiczne wielkości Marsa około 4,5 miliarda lat temu.

Działo się to zaledwie 100 milionów lat po powstaniu Ziemi i spowodowało, że powierzchnia obu ciał stała się gorącą magmą. Część tej magmy została wyrzucona w kosmos, gdzie ostygła i połączyła się, tworząc Księżyc.

Teoria ta pojawiła się w wyniku księżycowych misji Apollo, które przyniosły próbki księżycowej skały, które były zaskakująco podobne w składzie do tych na Ziemi, co wskazuje, że mają one wspólne pochodzenie.

Wpływ Warburtona:
Z wyjątkiem Theii, uważa się, że zdarzenie uderzeniowe, które utworzyło Basen Warburton w południowej Australii, było największym uderzeniem w historii planety Ziemia. Opierając się na dowodach geologicznych, uważa się, że uderzenie zostało spowodowane przez dwie asteroidy o średnicy 10 km (6 mil).

Chociaż krater powstały po zderzeniu już dawno zniknął, Basen Warburton - który mierzy 400 km (250 mil) średnicy i został odkryty około 3 km (1,86 mil) pod skorupą ziemską - jest dowodem tego starożytnego wydarzenia.

Chicxulub Impact:
Prawdopodobnie najbardziej znane zdarzenie uderzeniowe, impaktor Chicxulub uderzył w Ziemię około 66 milionów lat temu. Ciało to mierzyło od 11 do 81 km (7 do 50 mil) średnicy i uważa się, że było to przyczyną wymarcia kredy i paleogenu (zdarzenie wymierania K-T).

Jest to nic innego jak zdarzenie na poziomie wymarcia (ELE), które spowodowało śmierć większości gatunków dinozaurów lądowych i umożliwiło rozwój gatunków ssaków.

Krater uderzeniowy Chicxulub znajduje się na półwyspie Jukatan w Meksyku, na głębokości od 10 do 30 km (6,2 do 18,6 mil) pod skorupą ziemską. Szacuje się, że krater mierzy około 150 km (93 mil) średnicy i 20 km (12 mil) głębokości.

Tunguska Impact:
Wydarzenie to, które miało miejsce 30 czerwca 1908 r. Na Syberii Wschodniej, było największym zdarzeniem uderzeniowym na Ziemi w zapisanej historii. I chociaż odpowiedzialny za to meteoroid nie uderzył technicznie w Ziemię, ale eksplodował w naszej atmosferze (wybuch powietrza), nadal jest klasyfikowany jako zdarzenie uderzeniowe.

Wynikająca z tego eksplozja spowodowała rozległe zniszczenia we wschodniej tajdze syberyjskiej, spłaszczając 2 000 km² (770 mil kwadratowych) lasu. Na szczęście, ponieważ eksplozja miała miejsce w słabo zaludnionym regionie, uważa się, że nie spowodowała ona żadnych ofiar w ludziach.

Różne badania przyniosły różne szacunki wielkości meteorytu, w zakresie od 60 do 190 m (200 do 620 stóp), w zależności od tego, czy była to kometa, czy asteroida. Uważa się, że obiekt rozpadł się na wysokości od 5 do 10 km (3 do 6 mil) nad powierzchnią.

Meteor z Czelabińska:
To zdarzenie uderzeniowe jest ostatnim odnotowanym w historii, kiedy to niezwykle jasny meteoryt (superbolide) wszedł do atmosfery ziemskiej i eksplodował nad małym miastem Czelabińsk w Rosji na południu Uralu 15 lutego 2013 roku.

To zdarzenie zostało spowodowane przez NEO o średnicy około 20 m (66 ft), który poruszał się z prędkością około 20 km / s (12,5 mil / s). Powstały wybuch spowodował falę uderzeniową, która spowodowała uszkodzenia 7200 budynków w regionie, a także 1500 obrażeń (ale nie zgłoszono żadnych zgonów).

Światło meteorytu było chwilowo jaśniejsze niż Słońce i było widoczne dla obserwatorów z odległości do 100 km (62 mil). Niektórzy naoczni świadkowie również donoszą, że odczuwali intensywne ciepło kuli ognia, pomimo panujących wówczas mrozów.

Aktualne strategie

Obecnie wszystkie strategie łagodzenia skutków ewentualnych kolizji obejmują uważne monitorowanie i alarmy publiczne. Istnieją dwa niezależne systemy obliczające przecięcia orbit w celu określenia, czy istnieje ryzyko kolizji. Należą do nich system Sentry NASA i dynamiczna lokalizacja obiektów blisko Ziemi (NEODyS) należąca do ESA.

Obserwacje i rozwiązania orbit NEO są regularnie otrzymywane z Minor Planet Center (MPC) w Cambridge, Massachusetts. W przypadku wykrycia nowych NEO, których uznaje się za potencjalne ryzyko, są oni umieszczani na Stronie Ryzyka Sentry Impact.

W zdecydowanej większości przypadków nowo odkryte obiekty zostaną usunięte, gdy pojawią się nowe obserwacje, nasze zrozumienie orbity obiektu ulegnie poprawie, a jego przyszły ruch zostanie ściślej ograniczony.

W rezultacie kilka nowych NEA każdego miesiąca może pojawiać się na stronie Sentry Impact Risk, tylko po to, aby wkrótce potem zostać usunięte.

Istnieją jednak obiekty, które zostały utracone przez tropicieli, co spowodowało, że stały się rezydentami Strony Ryzyka (ich przyszłe usunięcie będzie zależało wyłącznie od ponownego odkrycia).

Tymczasem NEODyS to włosko-hiszpańska usługa, która zapewnia ciągłą i prawie automatycznie obsługiwaną bazę danych orbit NEO. Od 2011 roku Europejska Agencja Kosmiczna jest aktywnym sponsorem NEODyS, który obecnie pokrywa część kosztów operacyjnych.

Większość prac związanych z orbitami NEO i obliczeniami ryzyka jest wykonywana przez Wydział Matematyki Uniwersytetu w Pizie oraz przez Instytut Astrofizyki Kosmicznej i Fizyki Kosmicznej (IASF-INAF) w Rzymie przy Narodowym Instytucie Astrofizyki w Mediolanie.

Poza NASA i ESA istnieje również wiele organizacji na całym świecie zajmujących się śledzeniem NEO i opracowywaniem niezbędnej technologii, aby odbijać lub niszczyć te, które stanowią zagrożenie dla Ziemi.

W 2013 roku ONZ powołała Międzynarodową Sieć Ostrzegania przed Asteroidami (IAWN), aby zjednoczyć te organizacje. ONZ nakazała również utworzenie Grupy Doradczej ds. Planowania Misji Kosmicznych (SMPAG), której zadaniem jest koordynowanie wspólnych badań w celu opracowania misji odchylania asteroid, a także zapewnienie nadzoru nad tymi misjami.

W 2016 r.Komisja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Narodowego w ramach Narodowej Rady Nauki i Technologii (NSTC) powołała międzyagencyjną grupę roboczą Wykrywanie i łagodzenie wpływu obiektów bliskich Ziemi (DAMIEN). Organ ten miał za zadanie opracować strategie i technologie w celu sprostania zagrożeniom wynikającym z przyszłych oddziaływań NEO.

Potencjalne strategie

Oprócz monitorowania NEO i informowania opinii publicznej o możliwych kolizjach, agencje kosmiczne i organizacje prywatne badają i opracowują również szereg strategii obrony planetarnej.

Obejmuje to wszystko, od szybkich statków kosmicznych, które zderzałyby się z asteroidami, po energię skierowaną (lasery), która zepchnęłaby asteroidę z kursu. Istnieją nawet opcje użycia głowic nuklearnych do ich odbijania lub niszczenia. Oto kilka przykładów.

HAIV:
Popularną metodą jest koncepcja Hypervelocity Asteroid Intercept Vehicle (HAIV), który przechwyciłby asteroidę, zderzył się z nią z bardzo dużą prędkością i przekierował tak, aby nie zderzył się z Ziemią.

Dobrym tego przykładem jest test przekierowania podwójnej asteroidy (DART), demonstrator impaktora kinetycznego opracowywany obecnie przez NASA. Jako pierwsza tego typu misja zostanie uruchomiona w najbliższych latach w celu przetestowania skuteczności wykorzystania statku kosmicznego do zmiany ruchu asteroidy w kosmosie.

Celem tej misji jest NEO, znany jako (65803) Didymos, podwójna asteroida składająca się z ciała podstawowego o długości 780 metrów (2,550 stóp) i ciała dodatkowego o długości 160 metrów (525 stóp) (lub „księżyca”). To właśnie ta drugorzędna jednostka będzie używana do testowania DART, gdy zacznie działać.

Statek kosmiczny DART będzie bazował na ewolucyjnym ksenonowym pędzie strumieniowym NASA - komercyjnym (NEXT-C) słonecznym napędzie elektrycznym, aby osiągnąć prędkość około 6,6 km / s (4 mil / s) - 23 760 km / h; 14760 mph. Wykorzysta oprogramowanie do autonomicznej nawigacji, aby celowo zderzyć się z księżycem, podczas gdy kamera pokładowa (DRACO) zarejestruje cały proces.

Zderzenie zmieni prędkość orbity księżyca wokół głównego ciała o ułamek jednego procenta, co zmieni jego okres orbitalny księżyca o kilka minut - co będzie obserwowane i mierzone przez teleskopy na Ziemi.

Sonda DART ma wyruszyć pod koniec lipca 2021 roku i przechwycić księżyc Didymos pod koniec września 2022 roku. W tym czasie system Didymos znajdzie się w odległości 11 milionów km (6,8 miliona mil) od Ziemi i będzie można go obserwować za pomocą teleskopów naziemnych.

Misja DART znajduje się obecnie w fazie C rozwoju, proces ten jest prowadzony przez Laboratorium Fizyki Stosowanej NASA (APL) i zarządzany przez Biuro Koordynacji Obrony Planetarnej NASA (PDCO) oraz Wydział Nauk Planetarnych Dyrekcji Misji Naukowych w siedzibie NASA w Waszyngtonie , DC.

rewzniesionyminergiaSystem dlaTargeting ofZAsterydy i exploitaRation (DE-STAR) to proponowany system odchylania asteroid, komet i innych NEO za pomocą laserów. Projekt ten jest wynikiem prac przeprowadzonych przez UCSB Experimental Cosmology Group (EKG), kierowaną przez profesora Philipa Lubina.

Plan zakłada stworzenie modułowej, fazowanej macierzy kilowatowych laserów zasilanych przez panele słoneczne, które zostaną umieszczone na platformach orbitalnych. Mogłyby one nagrzać powierzchnię potencjalnie niebezpiecznego przedmiotu do punktu ugięcia lub parowania.

EKG przewidywał dwie możliwe wersje tej technologii, większe „odstawione” macierze DE-STAR, które pozostałyby na orbicie okołoziemskiej i odbijały cele z daleka, oraz znacznie mniejszy „stand-on” system DE-STARLITE, który podróżowałby do cele i odbijają się, gdy leciały obok.

W obu przypadkach silnie zogniskowana wiązka energii lasera podniosłaby temperaturę plamki na powierzchni celu do ~ 3000 K (2725 ° C; 4940 ° F). Spowodowałoby to sublimację materiału powierzchniowego i wyrzucenie go (co zmieniłoby orbitę obiektu) lub doprowadziłoby do odparowania całego ciała.

Idealnie byłoby, gdyby prof. Lubin i jego koledzy wyobrazili sobie system, który mógłby angażować wiele celów jednocześnie.

Going Nuclear !:

W 1967 roku profesor MIT Paul Sandorff wraz z zespołem jego doktorantów przeprowadzili badanie o nazwie Projekt Icarus - hipotetyczny scenariusz obrony planetarnej. Nie należy tego mylić z planem Icarus Interstellar dotyczącym międzygwiazdowego statku kosmicznego.

Na potrzeby badania prof. Sandorff poprosił swoich doktorantów o opracowanie planu odbicia Ikar 1566, asteroidy o szerokości 1 km (0,6 mil), która zbliżyłaby się do Ziemi w ciągu roku.

Opierając się na hipotetycznym scenariuszu, w którym asteroida zderzyłaby się z Ziemią, zespół zaproponował wysłanie rakiety Saturn V (nad którą pracowano wówczas) w celu rozmieszczenia sześciu lub siedmiu 100-megatonowych głowic nuklearnych, które wybuchłyby w pobliżu powierzchni asteroidy .

Na podstawie ich analizy prof. Sandorff i zespół Projektu Icarus doszli do wniosku, że ich koncepcja ma 71% szans na całkowitą ochronę Ziemi i 86% szans na zmniejszenie szkód spowodowanych przez pełne uderzenie. Chociaż Projekt Icarus nigdy nie został przetestowany, położył podwaliny pod przyszłe badania nad technikami odchylania urządzeń wybuchowych jądrowych (NED).

Badania te są kontynuowane w formie misji Hypervelocity Asteroid Mitigation Mission for Emergency Response (HAMMER), kolejnej koncepcji obecnie badanej przez NASA. Wymaga to statku kosmicznego ważącego około 8 ton metrycznych (8,8 ton USA) zdolnego do zdetonowania bomby atomowej w celu odbicia asteroidy, gdyby znajdowała się na kursie zderzeniowym z Ziemią.

Badanie jest wynikiem współpracy NASA, National Nuclear Security Administration (NNSA) i dwóch laboratoriów uzbrojenia Departamentu Energii. Obecnie prowadzą badania z wykorzystaniem asteroidy Bennu jako celu modelowania.

Wnioski

W 2018 roku Stephen Hawking wydał światu swoją ostatnią książkę zatytułowaną Krótkie odpowiedzi na ważne pytania. W nim stwierdził, że zderzenie asteroidy może być największym zagrożeniem egzystencjalnym, przed jakim stoi ludzkość.

W rzeczywistości jednym z głównych powodów skolonizowania Marsa, zgodnie z licznymi oświadczeniami Hawkinga, było zapewnienie, że ludzka cywilizacja miała „lokalizację zapasową” na wypadek takiego kataklizmu.

Również w 2018 roku amerykańska Narodowa Rada ds. Nauki i Technologii (NSTC) opublikowała raport zatytułowany „Krajowy plan działania w zakresie strategii przygotowania obiektów w pobliżu Ziemi, „ który był kontynuacją raportu z 2016 roku opublikowanego przez DAMIEN.

Oprócz wskazania, że ​​USA i ich sojusznicy nie są przygotowani na groźbę dużego uderzenia, stwierdził również, że jest czas, aby rozwiązać ten problem:

„W przeciwieństwie do innych klęsk żywiołowych (np. Huraganów), po wykryciu i śledzeniu NEO możemy zazwyczaj przewidzieć z wieloletnim wyprzedzeniem, czy spowoduje on niszczycielski wpływ, a co najważniejsze, możemy potencjalnie zapobiec takim zdarzeniom, gdy zostanie wykryty z odpowiednim czasem ostrzegania . NEO może zostać odchylony przez systemy statków kosmicznych zaprojektowane do zmiany orbity NEO w taki sposób, że ominie on Ziemię. ”

To szczęście, ponieważ agencje kosmiczne, takie jak NASA, wymagałyby co najmniej pięciu lat przygotowań, zanim misja mogłaby zostać wystrzelona (zgodnie z zeznaniami ekspertów wysłuchanymi przez Kongres USA w 2013 r.).

W międzyczasie największą bronią, jaką mamy w arsenale obrony planetarnej, są nadal informacje.

Możliwość śledzenia NEO oddalonych o lata od przekroczenia orbity Ziemi jest niezbędna i jest podstawowym środkiem, dzięki któremu możemy zapewnić, że ludzka cywilizacja przetrwa kataklizm.

  • Wikipedia - Impact Event
  • NASA - Center for NEO Studies (CNEOS)
  • ESO - ESOcast 168: NEO - obiekty w pobliżu Ziemi
  • UCSB - Experimental Cosmology Group - DE-STAR
  • NASA-CNEOS - Palermo Technical Impact Hazard Scale
  • ESA - Centrum świadomości sytuacyjnej w kosmosie / Centrum koordynacji NEO
  • Icarus - „Quantifying the Risk Posed of Potential Earth Impacts” autorstwa Chesley et al. (2002)
  • Biały Dom - Narodowa strategia i plan działania w zakresie przygotowania obiektów bliskich Ziemi


Obejrzyj wideo: CZYSTA NAUKA - APOKALIPSA ZIEMI lektor PL film dokumentalny (Czerwiec 2022).


Uwagi:

  1. Anstice

    Bravo, właśnie odwiedziłeś genialny pomysł

  2. Paxtun

    Brawo, twój pomysł się przydaje

  3. Tamam

    Zgodził się, niezwykła myśl

  4. Sumner

    Myślę, że pozwolisz na błąd. Wejdź, omówimy to. Napisz do mnie w PM, porozmawiamy.

  5. Tygoktilar

    Próbuj mi, gdzie mogę o tym przeczytać?



Napisać wiadomość