Ciekawy

Programy kosmiczne na całym świecie

 Programy kosmiczne na całym świecie


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Charakterystyczną cechą współczesnej ery kosmicznej jest sposób, w jaki coraz więcej krajów i sektor przestrzeni komercyjnej (inaczej NewSpace) bierze w nim udział, jak nigdy dotąd. Oprócz dwóch tradycyjnych supermocarstw (NASA i Roscosmos), Chiny, Indie i Europa dokonały w ostatnich latach imponujących postępów.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: JAK SZUKAMY INTELIGENTNEGO ŻYCIA?

Poza nimi mniejsze agencje kosmiczne również wnoszą znaczący wkład w eksplorację kosmosu przez ludzi. Oczekuje się, że w nadchodzących dziesięcioleciach do walki wejdzie więcej. Oto zestawienie wszystkich pięciu największych federalnych agencji kosmicznych na świecie.

Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna:

Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna (CNSA) jest prawdopodobnie najszybciej rozwijającą się agencją kosmiczną na świecie. Równocześnie z „cudem gospodarczym” Chin, chiński program kosmiczny znacznie się rozwinął w ciągu ostatnich dwóch dekad i odpowiednio do tego prowadzi coraz bardziej zaawansowane i ambitne misje.

W nadchodzących dziesięcioleciach Chiny mają nadzieję rozmieścić modułową stację kosmiczną, prowadzić misje załogowe na Księżyc, misje robotów na Marsa i współpracować przy bardzo ambitnych projektach, które umieszczą je obok NASA i Roscosmos.

Przegląd Historyczny:

Podobnie jak Rosja i Stany Zjednoczone, chiński program kosmiczny jest zakorzeniony w rozwoju broni jądrowej podczas zimnej wojny. Zaczęło się to w 1955 r., Częściowo w odpowiedzi na zagrożenie przez Stany Zjednoczone użyciem broni jądrowej podczas wojny koreańskiej (1950–53).

Do 1957 roku, wraz z uruchomieniem Sputnik-1 satelita Mao oświadczył, że Chiny muszą opracować wszystkie niezbędne technologie, aby wysłać własnego satelitę w kosmos. O nazwie kodowej Projekt 581, celem było wystrzelenie satelity do 1959 roku, zbiegając się z dziesiątą rocznicą rewolucji komunistycznej w 1949 roku.

Do 1958 roku Chińczycy zbudowali własną wersję radzieckiego R-2 rakieta, dostarczona w ramach programu transferu technologii, który istniał w latach pięćdziesiątych XX wieku. Do 1960 roku Chińczycy opracowali i pomyślnie uruchomili Z-7 rakieta sondująca, ich pierwszy autorski chiński pojazd startowy.

Rozłam chińsko-sowiecki w 1960 r. Spowodował zakończenie tej współpracy i Chiny zaczęły niezależnie rozwijać rakiety nuklearne i kosmiczne pojazdy nośne. W połowie lat sześćdziesiątych Chińczykom udało się opracować międzykontynentalne pociski balistyczne (ICBM) i głowice jądrowe.

Program kosmiczny z załogą stał się priorytetem w 1967 roku w odpowiedzi zarówno na radziecki, jak i amerykański program księżycowy. Chociaż wysiłki te nie przyniosły efektów, Chinom udało się opracować pierwsze ciężkie pojazdy nośne - dwustopniowe Feng Bao-1 i trzystopniowa Chang Zhen-1 (Długi marzec-1). Temu drugiemu udało się wystrzelić pierwszego chińskiego satelitę komunikacyjnego (Dong Fang Hong-I) w 1970 roku.

Wraz ze śmiercią Mao postęp zwolnił, a kilka projektów zostało anulowanych. Jednak do lat 80-tych doszło do kilku kluczowych wydarzeń. Obejmowało to dalszy rozwój rodziny rakiet Long March i stworzenie komercyjnego programu startowego w 1985 roku (co pozwoliło im na wystrzelenie zagranicznych satelitów).

W 1986 roku Chiny ponownie wyznaczyły sobie ambitne cele długoterminowe, takie jak rozwój załogowych statków kosmicznych i stacji kosmicznej. W 1993 r. Chiński program kosmiczny został zreformowany poprzez utworzenie Chińskiej Narodowej Administracji Kosmicznej (CNSA) oraz Chińskiej Korporacji Nauki i Przemysłu Aerospace (CASIC).

CNSA była odtąd odpowiedzialna za planowanie i rozwój działań kosmicznych związanych z narodowym programem kosmicznym Chin, podczas gdy CASIC był odpowiedzialny za rozwój technologii kosmicznych i infrastrukturalnych. Nastąpiło kilka ważnych kamieni milowych.

Na przykład do 1999 r. CNSA przeprowadziła pierwsze uruchomienie Shenzhou statek kosmiczny, zmodyfikowana wersja rosyjskiego Sojuz statek kosmiczny stworzony w celu wspierania chińskiego programu kosmicznego z załogą. Do 2003 r. Pomyślnie rozpoczęto pierwszą misję załogową na orbitę Ziemi.

W tym samym roku CNSA uruchomiła swój chiński program eksploracji księżyca (the Zmiana program nazwany na cześć chińskiej bogini księżyca), który przewidywał wysłanie serii misji robotów na Księżyc w ramach przygotowań do ewentualnej misji załogowej. Ten program był równoległy do ​​rozwoju nowych rakiet, takich jak Długi marzec 3B.

W latach 1997-2008 dokonano dziesięciu udanych uruchomień z 3B. Obejmowało to uruchomienie pierwszego księżycowego orbitera programu (Chang'e 1) w 2007 roku, co uczyniło Chiny piątym krajem, który z powodzeniem okrążył Księżyc i sporządził mapę jego powierzchni.

Po tym nastąpiło uruchomienie Chang'e 2 w 2010 roku, w którym bardziej szczegółowo odwzorowano Księżyc. Następnie opuścił orbitę księżycową i skierował się do punktu lagrangianu L2 Ziemia-Słońce w celu przetestowania chińskiej sieci telemetrycznej, śledzenia i dowodzenia (TT&C). Na tym zakończyła się faza I programu Chang'e.

Następnie nastąpiła faza II, która rozpoczęła się od Chang'e 3 lander w 2013 roku. W tej misji wdrożono Yutu(Jade Rabbit) łazik na powierzchni Księżyca, który zbadał powierzchnię Księżyca i przeprowadził ultrafioletowe eksperymenty astronomiczne oraz badania ziemskiej plazmasfery.

Najnowsza misja Chang'e 4 lądownik dotarł na drugą stronę Księżyca w 2018 roku Yutu 2 łazik został następnie wysłany do zbadania basenu Biegun Południowy-Aitken. Ten basen uderzeniowy, położony w południowym regionie polarnym, zawiera obfite zasoby lodu wodnego i jest uważany za idealne miejsce dla placówki księżycowej.

Lądownik prowadzi również eksperyment znany jako Lunar Micro Ecosystem (LME), metalowy cylinder zawierający nasiona i jaja owadów, zaprojektowany do testowania wpływu księżycowej grawitacji na żywe stworzenia. Komponent orbitalny misji przetestował również zdolność przekazywania komunikacji z odległej strony Księżyca.

Trzecia faza obejmie robota lądownika (Chang'e 5), który przeprowadzi księżycową misję zwrotu próbek. Czwarty etap, który ma trwać od 2023 do 2027 r., Będzie składał się z dalszych badań w basenie południowo-biegunowym Aitken i budowy tam placówki badawczej.

W tej fazie Chiny wyślą trzy lądowniki, misje orbitalne i łazikowe w celu zbadania topografii Basenu, zasobów i uzyskania próbek do analizy. Ta faza obejmie również eksperyment drukowania 3D, w którym do budowy konstrukcji zostanie wykorzystany księżycowy regolit, oraz kolejny eksperyment z zamkniętym ekosystemem.

W 2016 roku Chiny przeprowadziły pierwsze uruchomienie swojego 5 marca rocket, dwustopniowy ciężki pojazd startowy, który odegra kluczową rolę w przyszłych planach Chin w kosmosie. W ostatnich latach Chiny poczyniły również znaczące postępy w rozwoju stacji kosmicznych.

W 2011 roku Tiangong-1 Stacja została uruchomiona w ramach programu o tej samej nazwie - co po chińsku oznacza „Niebiański Pałac”. Ten prototyp został zaprojektowany w celu przetestowania technologii i komponentów, które ostatecznie trafią do budowy dużej stacji kosmicznej. Po spędzeniu sześciu i pół roku na orbicie i odwiedzeniu go przez szereg załóg, Tiangong-1 deorbitowany w 2018 roku.

Dwa lata wcześniej Tiangong-2 został wystrzelony na orbitę. Bazując na sukcesach pierwszej, stacja ta została zaprojektowana do testowania systemów i procesów średnioterminowych pobytów kosmicznych i tankowania. Wnioski wyciągnięte z tych dwóch stacji posłużą do stworzenia dużej modułowej stacji kosmicznej, której montaż ma rozpocząć się w 2022 r.

Ważne osiągnięcia:

Dzięki swoim licznym osiągnięciom Chiny stały się trzecią co do wielkości potęgą kosmiczną. A na przyszłość ma wiele śmiałych planów, które mogłyby zrównać ją ze Stanami Zjednoczonymi i Rosją. Najważniejsze z nich to plany prowadzenia misji księżycowych z załogą oraz stworzenie długoterminowej stacji kosmicznej na orbicie.

Stacja ta będzie trzecią modułową stacją kosmiczną na orbicie okołoziemskiej Mir i Międzynarodowa Stacja Kosmiczna. Będzie się składał z trzech modułów - modułu podstawowego kabiny (CCM), modułu kabiny laboratoryjnej I (LCM-1) i modułu kabiny laboratoryjnej II (LCM-2) - i będzie dostarczany przez Shenzhou i Tianzhou statek kosmiczny.

Od 2019 r.Chiny rozpoczęły przegląd wstępnych badań dotyczących załogowej misji lądowania na Księżycu (która ma odbyć się w latach 30. XX wieku) i współpracują z międzynarodowymi partnerami przy budowie placówki w pobliżu księżycowego bieguna południowego (proponowana Międzynarodowa Wioska Księżycowa).

Pierwsze kroki w eksploracji kosmosu:

Chociaż Chiny przystąpiły do ​​wyścigu kosmicznego za Stanami Zjednoczonymi i Rosją, w swoim czasie osiągnęły imponujące osiągnięcia. W ciągu ostatnich czterdziestu lat byli pierwszą agencją kosmiczną, która:

  • Uruchom najcięższego dotychczas satelitę (Dong Fang Hong-I, 1970)
  • Wyślij statek kosmiczny do punktu Lagrange'a L2 bezpośrednio z orbity księżycowej (Chang'e 2, 2011)
  • Wyślij statek kosmiczny bezpośrednio na asteroidę z punktu Lagrange'a Słońce-Ziemia (Zmiana 2, 2012)
  • Zbadaj Księżyc i asteroidę (Chang'e 2, 2012)
  • Przeprowadź miękkie lądowanie po drugiej stronie Księżyca (Chang'e 4, 2019)

Europejska Agencja Kosmiczna:

W 1975 roku członkowie z dziesięciu krajów europejskich (Belgii, Danii, Francji, Niemiec Zachodnich, Włoch, Holandii, Hiszpanii, Szwecji, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii) zebrali się, aby oficjalnie ogłosić utworzenie agencji kosmicznej, która połączy programy kosmiczne i infrastruktura swoich narodów.

Zgodnie z artykułami konwencji celem tej agencji było:

„Prowadzenie i wspieranie, wyłącznie w celach pokojowych, współpracy między państwami europejskimi w zakresie badań i technologii kosmicznej oraz ich zastosowań kosmicznych, w celu wykorzystania ich do celów naukowych i do operacyjnych systemów zastosowań kosmicznych”.

Chociaż ESA jest względnie nowicjuszem w eksploracji kosmosu, jej historia sięga Europy po II wojnie światowej, kiedy USA i ich sojusznicy z NATO walczyli o dominację w kosmosie. Jednak wraz z zakończeniem zimnej wojny i utworzeniem UE Europa stała się potęgą kosmiczną.

Przegląd Historyczny:

Po drugiej wojnie światowej Europa Zachodnia doświadczyła exodusu niektórych ze swoich największych umysłów naukowych, zwłaszcza tych związanych z rakietą i badaniami lotniczymi. W latach pięćdziesiątych powojenny boom doprowadził do ponownego zainwestowania w naukę, ale było jasne, że do utrzymania konkurencyjności w kosmosie potrzebna jest umowa o współpracy.

W 1958 roku po uruchomieniu Sputnik-1, naukowcy z Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch, Belgii, Niemiec Zachodnich, Holandii i Australii (w ramach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów) spotkali się, aby omówić utworzenie wspólnej agencji kosmicznej w Europie Zachodniej.

Doprowadziło to do powstania European Launch Development Organisation (ELDO) i Europejskiej Organizacji Badań Kosmicznych (ESRO) odpowiednio w 1962 i 1964 roku. Organizacjom tym powierzono wystrzelenie sztucznego satelity w imieniu narodów Europy Zachodniej.

W latach 1968-1972 ESRO wystrzeliła siedem satelitów badawczych. Jednak ograniczone finansowanie skomplikowało utworzenie europejskiego pojazdu nośnego (tzw Europa rodzina rakiet), co doprowadziło do połączenia ESRO i ELDO w 1975 r. w celu utworzenia Europejskiej Agencji Kosmicznej.

Dziesięć państw członkowskich podpisało konwencję ustanawiającą ESA - Belgia, Dania, Francja, Niemcy Zachodnie, Włochy, Holandia, Hiszpania, Szwecja, Szwajcaria i Wielka Brytania - która została następnie ratyfikowana do 1960 r. Pierwsza ważna misja naukowa ESA była również uruchomiony w 1975 roku Cos-B sonda kosmiczna monitorująca promieniowanie gamma.

W 1978 roku ESA współpracowała z NASA przy tworzeniu International Ultraviolet Explorer (IUE), pierwszy na świecie teleskop o wysokiej orbicie. Od 1979 r. ESA udało się rozwinąć wiele Ariane pojazdy nośne, prowadzące do muti-etapu Ariane 4 (1988-2003) i ciężki start Ariane 5 (1996-obecnie), który dał Europie możliwość niezależnego startu.

W 1986 roku ESA rozpoczęła swoją pierwszą misję kosmiczną (Giotto), który spotkał się z kometą Halleya i Grigg-Skjellerupem i studiował je. W latach 1989-1990 wykonano kilka misji, w tym mapowanie gwiazd Hipparcos misja, plik Obserwatorium Słoneczne i Heliosferyczne(SOHO), orbiter Słońca Ulisses i Kosmiczny teleskop Hubble.

Późniejsze misje naukowe we współpracy z NASA obejmowały sondę kosmiczną Cassini – Huygens, która badała system Saturn w latach 2004–2017. Wkład ESA polegał na Huygens lądownik, który wylądował na powierzchni Tytana i zwrócił obrazy na Ziemię w 2005 roku.

W 2003 roku ESA rozpoczęła dwie główne misje: SMART-1 sondy i Mars Express orbiter / lander. Pierwszy z nich wykonał lot na Księżyc, aby przetestować najnowocześniejszą technologię napędu jonowego, podczas gdy drugi był pierwszą misją międzyplanetarną agencji. Po tym nastąpił Venus Express sondy w 2005 roku, która badała atmosferę Wenus i szukała oznak możliwego życia.

W 2006 roku pierwsza misja ESA polegająca na polowaniu na egzoplanety - Konwekcja, rotacja i tranzyty planetarne (CoRoT) obserwatorium kosmiczne - zostało uruchomione. Po tym nastąpiło uruchomienie Gaia obserwatorium kosmiczne w 2013 roku, które mierzy pozycje, odległości i ruchy 1 miliarda gwiazd i obiektów astronomicznych, aby stworzyć największy jak dotąd katalog 3D Drogi Mlecznej.

W 2016 roku podczas dorocznej Rady Ministrów ESA ogłosiła plany budowy Międzynarodowej Wioski Księżycowej, księżycowej placówki, która będzie duchowym następcą ISS i ustanowi stałą obecność Księżyca na Księżycu.

Cel ten został szczegółowo określony podczas międzynarodowego sympozjum „Księżyc 2020-2030” w tym samym roku. Podobnie jak w przypadku ISS, współpraca międzynarodowa jest nieodłącznym elementem tworzenia tej bazy, podobnie jak technologie, które pozwolą na wykorzystanie zasobów in situ (ISRU) i wytwarzanie przyrostowe (drukowanie 3D).

Obecnie ESA składa się z 21 członków i stowarzyszonych państw członkowskich (w tym Kanady). Utrzymuje również umowę o współpracy z pięcioma innymi osobami (Bułgarią, Łotwą, Litwą, Słowacją, Słowenią) oraz czterema dodatkowymi sygnatariuszami umowy (Chorwacja, Izrael, Turcja, Ukraina).

ESA jest głównym współpracownikiem Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) i aktywnie współpracuje z NASA, Roscosmos, ISRO, CNSA, JAXA i innymi agencjami kosmicznymi przy wielu długoterminowych projektach.

ESA i jej poprzednicy przewodniczyli przez 50 lat współpracy nie tylko między jej państwami członkowskimi, ale także z innymi federalnymi agencjami kosmicznymi. Szablon ten będzie bardzo przydatny w posuwaniu się naprzód, gdzie niezbędna będzie współpraca międzynarodowa dla osiągnięcia kilku wspólnych celów (np. Eksploracja Księżyca, baza księżycowa, eksploracja Marsa itp.).

Ważne osiągnięcia:

Od swoich stosunkowo skromnych początków ESA ewoluowała, by stać się głównym rywalem w kosmosie. Dzięki współpracy między państwami członkowskimi i prywatnym przemysłem udało mu się osiągnąć niezależny start w Europie do lat 80-tych.

Od tego czasu ESA wysłała w kosmos wiele satelitów, zautomatyzowane sondy na inne planety i ciała oraz pomogła w prowadzeniu lukratywnych badań na pokładzie ISS. Patrząc w przyszłość, ESA jest gotowa do wniesienia bardzo znaczącego wkładu, który przesunie granice astronomii, badań naukowych, eksploracji kosmosu i współpracy międzynarodowej.

Obejmują one robotyczną eksplorację Księżyca za pomocą robotycznych łazików w ramach przygotowań do ewentualnych misji załogowych; kontynuowanie eksploracji Marsa (przy użyciu ExoMars łazikiem) oraz budowa Lunar Gateway na orbicie Księżyca i Międzynarodowej Księżycowej Wioski na jego powierzchni.

Pierwsze kroki w eksploracji kosmosu:

Chociaż ESA nie ustanowiła wielu pierwszych od czasu swojego powstania, te, które osiągnęła, są dość imponujące. Wśród nich ESA jest pierwszą agencją kosmiczną, która:

  • Wyślij robota kosmicznego na orbitę komety (Rosetta, 2014)
  • Wykonaj miękkie lądowanie na powierzchni komety (Lądownik Philae, 2014)

Indyjska Organizacja Badań Kosmicznych:

Podobnie jak Chiny, indyjski program kosmiczny przeszedł gwałtowną ekspansję w ostatnich dziesięcioleciach, głównie w wyniku rosnącej potęgi gospodarczej i wpływów tego kraju. Jednak, podobnie jak ich międzynarodowi rówieśnicy, historia wypraw Indii w kosmos sięga znacznie dalej.

W nadchodzących latach Indie planują stać się czwartą potęgą, która będzie wysyłać astronautów w kosmos, badać inne ciała niebieskie za pomocą orbiterów, łazików i lądowników, a ostatecznie wysłać ludzi, by zrobili to samo.

Przegląd historii:

Współczesne badania kosmiczne w Indiach sięgają lat dwudziestych XX wieku z eksperymentami na falach radiowych, rozpraszaniu światła i jonosferze Ziemi. Jednak dopiero po 1945 r., Kiedy Indie uzyskały niepodległość, rozpoczęły się w Indiach skoordynowane badania kosmiczne.

Na jego czele stanęli Vikram Sarabhai i Homi Bhabha, którzy założyli odpowiednio Laboratorium Badań Fizycznych i Instytut Badań Podstawowych Tata w 1945 roku. Wraz z utworzeniem Wydziału Energii Atomowej (1950), w latach pięćdziesiątych XX wieku prowadzono badania nad ziemskim polem magnetycznym, promieniowaniem kosmicznym i meteorologią.

W 1962 roku premier Jawaharlal Nehru zarządził utworzenie Indyjskiego Narodowego Komitetu Badań Kosmicznych (INCOSPAR), któremu przewodził dr Vikram Sarabhai - „ojciec założyciel indyjskiego programu kosmicznego”. INCOSPAR założył stację startową rakiet równikowych Thumba w południowych Indiach, gdzie pierwsza indyjska rakieta sondująca (Argo B-13) został wydany w 1963 roku.

W 1969 roku INCOSPAR stał się Indyjską Organizacją Badań Kosmicznych (ISRO) i rozpoczął program kosmiczny. W 1975 roku zbudował pierwszego satelitę w Indiach (Aryabhata), który został uruchomiony przez Związek Radziecki. W 1980 roku Indie wystrzeliły swojego pierwszego satelitę (Rohini) używając indyjskiej rakiety (SLV-3).

W latach 90-tych ISRO zaprezentowało Pojazd startowy satelity Polar (PSLV) do wystrzeliwania satelitów na orbity polarne i Geosynchroniczny pojazd wystrzeliwujący satelity (GSLV) do umieszczania satelitów na orbitach geostacjonarnych. W następnych dziesięcioleciach rakiety te wystrzeliły wiele satelitów komunikacyjnych i obserwacyjnych Ziemi.

W październiku 2008 roku ISRO wysłał swoją pierwszą misję na Księżyc (Chandrayaan-1) i jego pierwsza misja na Marsa - Mangalyaan, znany jako. Mars Orbiter Mission (MOM) - w listopadzie 2013 r. Sonda ta weszła na orbitę Marsa 24 września 2014 r., czyniąc Indie pierwszym krajem, który dokonał tego za pierwszym razem.

W czerwcu 2016 roku ISRO ustanowił osobisty rekord dla większości satelitów (20) wystrzelonych w jednym ładunku. W lutym 2017 roku ustanowili rekord świata, wystrzeliwując 104 satelity w jednym ładunku. W czerwcu 2017 roku Indie wystrzeliły swoją najcięższą rakietę - Geosynchroniczne uruchomienie satelity Vehicle-Mark III (GSLV-Mk III).

Ważne osiągnięcia:

Fakt, że Indie rozpoczęły swój narodowy program kosmiczny w tym samym roku, w którym uzyskały niepodległość, jest bardzo imponującym wyczynem. I chociaż początkowo postęp był stopniowy, ISRO zdołał zbudować się do tego stopnia, że ​​miał stać się globalnym rywalem w eksploracji kosmosu.

Od przełomu wieków wzrost gospodarczy Indii był motorem wzrostu w sektorze kosmicznym. W związku z tym ISRO poczynił ogromne postępy i osiąga punkt, w którym może rywalizować z Chinami w kosmosie, nie wspominając o Rosji i Stanach Zjednoczonych.

W ciągu ostatnich dwóch dekad Indie stały się czwartą agencją kosmiczną na świecie, która wysłała misję na Księżyc i Marsa, a także pierwszą agencją kosmiczną w Azji, która dotarła na orbitę Marsa. W nadchodzących latach mają nadzieję zostać czwartą agencją kosmiczną, która wyśle ​​astronautów na orbitę, co zaplanowano na 2022 r.

Pierwsze kroki w eksploracji kosmosu:

Podobnie jak ESA, Indie nie ustanowiły wielu nowości w dziedzinie kosmosu, ale osiągnęły wiele w krótkim czasie i oczekuje się, że zrobią znacznie więcej w nadchodzących latach. Jak dotąd ISRO jako pierwszy:

  • Azjatycki program kosmiczny wysłania misji na Marsa (Mangalyaan, 2014)
  • Osiągnij orbitę wokół Marsa za pierwszym razem (Mangalyaan, 2014)
  • Ustanowił rekord dla większości satelitów (104) wystrzelonych w pojedynczym ładunku (PSLV-C37, 2017)

Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej:

Eksploity NASA są dobrze udokumentowane. Od wysłania astronautów na orbitę pod koniec lat 50. i 60., do wysłania pierwszych istot ludzkich na Księżyc i do eksploracji wewnętrznego i zewnętrznego Układu Słonecznego - żadna agencja kosmiczna nie dorównuje historycznemu dziedzictwu NASA.

Jednak w miarę jak inne agencje kosmiczne zyskują na popularności, istnieje obawa, czy NASA utrzyma swoją pozycję lidera w kosmosie znacznie dłużej. Aby to zapewnić, NASA planuje przeprowadzić odnowione misje załogowe na Księżyc i pierwsze misje załogowe na Marsa.

Przegląd historii:

Wyprawy Stanów Zjednoczonych w kosmos rozpoczęły się na poważnie w latach czterdziestych XX wieku, od badań nad rakietą i naukami o górnych warstwach atmosfery. Wysiłki te były nadzorowane przez Krajowy Komitet Doradczy ds. Aeronautyki (NACA) i miały na celu zapewnienie, że w okresie powojennym Ameryka nie została wyprzedzona przez Związek Radziecki.

Od późnych lat czterdziestych do późnych pięćdziesiątych badania te obejmowały loty na dużych wysokościach samolotami naddźwiękowymi, takimi jak Bell X-1 pilotem testowym Sił Powietrznych, Chuckiem Yeagerem. Te eksperymenty stały się obowiązkiem NACA po tym, jak X-1 osiągnął prędkości przekraczające Mach 1 w poprzednich testach.

W tym też czasie planiści w USA i Związku Radzieckim zaczęli rozważać wystrzelenie sztucznych satelitów. 27 maja 1955 roku Prezydent Dwight D.Eisenhower zatwierdził plan wystrzelenia sztucznego satelity naukowego w kosmos w ramach Międzynarodowego Roku Geofizycznego (IGY) - od 1 lipca 1957 do 31 grudnia 1958.

Celem tych wspólnych wysiłków było zebranie naukowych danych o Ziemi, które przyniosłyby korzyści całej ludzkości, zgodnie z zasadą „wolności przestrzeni”. Sowieci szybko poszli w ich ślady, ogłaszając własne plany okrążenia satelity w ramach swojego programu Sputnik (po rosyjsku „towarzysz podróżnika”).

W odpowiedzi na uruchomienie Sputnik-1, Eisenhower podpisał ustawę National Aeronautics and Space Act w dniu 28 lipca 1958 r. - wzywającą do utworzenia NASA i rozwiązania NACA. Zgodnie z tą ustawą NASA otrzymała polecenie „[o] zapewnienia badań nad problemami lotów w atmosferze ziemskiej i poza nią oraz w innych celach”.

Oprócz badań, projektów i personelu NACA, jej instytucje naukowe zostałyby również wchłonięte przez NASA. Należały do ​​nich Langley Aeronautical Laboratory, Ames Aeronautical Laboratory i Lewis Flight Propulsion Laboratory.

Do nowej agencji włączono również inne organizacje, takie jak grupa nauk kosmicznych z Naval Research Laboratory w Maryland, Jet Propulsion Laboratory zarządzane przez Caltech oraz Army Ballistic Missile Agency, w której niemiecki naukowiec zajmujący się rakietami Wernher von Braun i jego zespół inżynierowie byli zaangażowani w rozwój dużych rakiet.

W ciągu kilku miesięcy od powstania NASA rozpoczęła prowadzenie kilku dużych programów. Już pierwszy amerykański satelita (Explorer 1) został wystrzelony w kosmos i udokumentował istnienie stref promieniowania otaczających Ziemię (Pasy Van Allena).

NASA kontynuowała także eksperymenty z samolotami rakietowymi, których kulminacją był samolot hipersoniczny X-15. Pomiędzy 1959 a 1968 rokiem samolot ustanowił rekordy prędkości i wysokości, lecąc na sam skraj kosmosu, który odpowiada wysokości 100 km (62 mil) nad poziomem morza - aka. linia Kármán.

Poza wystrzeliwaniem satelitów NASA rozpoczęła również prowadzenie wielu programów wysyłania astronautów w kosmos. Pierwsza z nich, nazwana kodem Project Mercury (1958-1963), skupiała się na wykorzystaniu istniejących jednostopniowych rakiet i nowo utworzonych kapsuły kosmicznej, które miały wysłać na orbitę jednego astronautę.

Pierwszych siedmiu astronautów, zwanych „Mercury Seven”, zostało wybranych z pilotażowych programów pilotażowych marynarki wojennej, sił powietrznych i piechoty morskiej. Począwszy od Alana Sheparda i Wolność 7 w latach 1961–1963 wykonano sześć lotów załogowych na wysokości suborbitalne i orbitalne, których kulminacją był 22-orbitowy lot astronauty Gordona Coopera (Wiara 7).

Następnie powstał projekt Gemini (1961 - 1966), w ramach którego opracowano dwustopniowe rakiety i statki kosmiczne, które byłyby w stanie wysłać w kosmos dwóch astronautów. Astronauci ci prowadziliby następnie operacje, takie jak spotkania i dokowanie z innymi statkami kosmicznymi i aktywności kosmicznej (EVA), które pomogłyby utorować drogę dla ewentualnych misji załogowych na Księżyc.

NASA rozpoczęła także opracowywanie misji robotów do badania ciał niebieskich poza Ziemią. Obejmowały one Moon Ranger, Inspektor i Lunar Orbiter programy, które miałyby zbierać dane o powierzchni Księżyca. Badania te dostarczyły cennych informacji, które pozwoliły NASA wybrać miejsca lądowania dla załogowych misji księżycowych.

Zostały one przeprowadzone w ramach Program Apollo, która rozpoczęła się w 1960 roku i trwała do ostatniej misji Apollo (Apollo 17) został wysłany na Księżyc w 1972 roku. Misje obejmowały użycie trzystopniowego Saturn V rakieta jako pojazd nośny i statek kosmiczny składający się z modułu dowodzenia i obsługi (CSM) oraz modułu lądowania na Księżycu (LM).

Projekt rozpoczął się od straszliwej tragedii, która wydarzyła się 27 stycznia 1967 r., Kiedy to Apollo 1 statek kosmiczny doświadczył pożaru elektrycznego podczas testu. Kapsuła została zniszczona, a trzyosobowa załoga (Virgil I. „Gus” Grissom, Edward H. White II i Roger B. Chaffee) zginęła.

Kolejne misje (Apollo 7) wystrzelony 11 października 1968 roku i byłby pierwszą załogową misją programu kosmicznego Apollo. Misja polegała na przeprowadzeniu przez statek kosmiczny symulowanych procedur spotkania i dokowania, które byłyby wymagane do wydobycia modułu księżycowego (LM) do przyszłych lądowań na Księżycu.

Druga misja załogowa, Apollo 8jako pierwszy wysłał astronautów wokół Księżyca w grudniu 1968 r. Podczas dwóch następnych misji ćwiczono manewry dokowania potrzebne do lądowania na Księżycu. I wreszcie lądowanie na Księżycu zostało wykonane przy użyciu Apollo 11 20 lipca 1969 roku, a astronauci Neil Armstrong i Buzz Aldrin zostali pierwszymi ludźmi, którzy chodzili po Księżycu.

Było to kulminacyjne osiągnięcie amerykańskiego programu kosmicznego, ustanowiło przywództwo Ameryki w kosmosie i zasygnalizowało, że Ameryka faktycznie wygrała „wyścig kosmiczny”. Pięć kolejnych Apollo misje również wylądowały astronautów na Księżycu, ostatnia z nich miała miejsce w grudniu 1972 roku, przed zakończeniem programu.

Z tych sześciu Apollo lotów kosmicznych, w sumie dwunastu astronautów chodziłoby po Księżycu, prowadziłby naukę o Księżycu, a nawet przynosiłby próbki skał księżycowych do badań. Wraz z zakończeniem programu Apollo NASA zaczęła koncentrować się na długoterminowych i zrównoważonych celach.

Poza wysyłaniem astronautów w kosmos i na Księżyc, NASA poświęciła się również badaniu planet Układu Słonecznego za pomocą robotów kosmicznych. Najwcześniejszym przykładem jest program Pioneer, który rozpoczął się w 1958 roku i działał przez 20 lat.

Podczas gdy najwcześniejsze misje były poświęcone udowodnieniu, że prędkość ucieczki jest możliwa i że Księżyc można badać z orbity, późniejsze orbity były poświęcone badaniu pogody kosmicznej, Wenus i planet zewnętrznego Układu Słonecznego.

Potem nastąpił program Mariner (1962-1973), w ramach którego wystrzelono dziesięć międzyplanetarnych robotów kosmicznych w celu zbadania Merkurego, Wenus i Marsa. Plik Wiking 1 i 2 misje poszły w ich ślady w latach 1975/76, z których obie składały się z orbitera i lądownika badającego powierzchnię i atmosferę Marsa pod kątem oznak życia.

Jednak najbardziej znanym był prawdopodobnie program Voyager, który uruchomił dwie sondy (Voyager 1 i 2) w 1977 r., aby zbadać zewnętrzny Układ Słoneczny. Po przelocie obok Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna, dwie sondy weszły w ośrodek międzygwiazdowy odpowiednio w 2012 i 2018 roku.

W erze post-Apollo (1973 i później) priorytety NASA przesunęły się w kierunku rozwoju technologii, które umożliwiłyby długoterminową obecność człowieka w kosmosie i zmniejszyły koszty pojedynczych startów. W przypadku tego pierwszego wysiłki te doprowadziły do ​​powstania pierwszego w Ameryce warsztatu orbitalnego i obserwatorium, Skylab.

W przypadku tych drugich starania te doprowadziły do ​​powstania Prom kosmiczny, statek kosmiczny wielokrotnego użytku, który był w stanie podróżować na orbitę Ziemi iz powrotem. Pierwszy prom, Przedsiębiorstwo, został odsłonięty w 1976 roku i służył jako poligon doświadczalny dla tej technologii, chociaż nigdy nie poleciał na orbitę.

W sumie w latach 1976–1991 zbudowano pięć w pełni orbitalnych wahadłowców, w tym prom kosmiczny Columbia, Challenger, Discovery, Atlantis, iDążyć. W ciągu trzech dekad służby (1981-2011), wahadłowce te wykonały niezliczone misje, dostarczając ładunki na orbitę i pomagając przy budowie ISS.

Przed przejściem na emeryturę w 2011 r. Dwa promy zostałyby utracone - Challenger w 1986 i Columbia w 2003 r. NASA zaczęła wyznaczać nowe długoterminowe cele, które nadały priorytet opracowaniu nowej klasy ciężkiego pojazdu nośnego i statku kosmicznego, który mógłby ponownie wysyłać załogi i ładunki poza LEO.

Robotyzowane programy kosmiczne NASA dokonały również znaczących osiągnięć w erze po Apollo, takich jak rozmieszczenie wielu lądowników i łazików na powierzchni Marsa, POSŁANIEC badanie sondy Merkurego, Cassini badanie Saturna i jego układu księżyców przez sondę oraz Nowe Horyzonty przelot sondy nad Plutonem i obiektem z Pasa Kuipera Ultima Thule.

Jeśli chodzi o teleskopy kosmiczne i obserwatoria, NASA w ostatnich dziesięcioleciach otworzyła nowe możliwości dzięki wdrożeniu Hubble (1990), Chandra X-ray Observatory (1999), the Kepler, Eksplorator szerokiego pola w podczerwieni (WISE) i Spitzer (2009) oraz Transitting Exoplanet Survey Satellite (TESS) w 2018 roku.

Ważne osiągnięcia:

Lista osiągnięć NASA jest długa i zróżnicowana i nie da się jej podsumować w jednym artykule. Jednak niektóre osiągnięcia wyróżniają się na tle pozostałych i można je podsumować zwięźle. Po pierwsze, NASA jest odpowiedzialna za niektóre z najważniejszych osiągnięć w dziedzinie rakiet po II wojnie światowej.

W późnych latach pięćdziesiątych pomagali jako pionierzy w tworzeniu pierwszych pojazdów nośnych, które początkowo były adaptacjami pocisków balistycznych. Obejmowały one Jowisz-C pojazd badawczo-rozwojowy, a także Merkury-RedstoneTytan i Atlas klasa pojazdów nośnych.

Jednak to rozwój rodziny rakiet Saturn był ukoronowaniem programu rakietowego NASA. Rozwój tej klasy rakiet rozpoczął się w 1957 roku i doprowadził do powstania Saturn I i IB odpowiednio w 1961 i 1966 roku.

Do 1967 roku dwu i trzystopniowy Saturn V rakieta została zadebiutowana. Oprócz wysłania astronautów Apollo na Księżyc pozostaje najpotężniejszym pojazdem nośnym w historii lotów kosmicznych. NASA ma również zaszczyt wystrzelić więcej satelitów niż jakikolwiek krajowy program kosmiczny.

Według indeksu obiektów wystrzelonych w kosmos przez UNOOSA, na orbicie Ziemi od 2019 roku znajduje się ponad 4987 sztucznych satelitów. Z około 1900 wciąż działających, 859 zostało wystrzelonych przez Stany Zjednoczone.

Innym ważnym osiągnięciem jest liczba astronautów wysłanych przez NASA w kosmos. Na dzień 17 listopada 2016 r. W kosmos podróżowało łącznie 567 osób z 36 krajów, z czego 351 to Amerykanie. Spośród nich tylko 24 osoby podróżowały poza LEO na Księżyc, z których wszyscy byli Amerykanami.

NASA przeprowadziła również 161 lotów załogowych, z których 148 było na orbicie lub poza nią, podczas gdy posiadacz drugiego miejsca (Rosja) przeprowadził 145 - 144 z nich na orbitę i dalej. NASA has also launched the most flights (872 to date), which is over three times what Russia has conducted (259 to date).

Last, but certainly not least, NASA is the only nation that has sent astronauts to another celestial object (the Moon) and stands alone as the only space agency that has sent robotic missions to every planet in the Solar System.

Space Exploration Firsts:

The list of NASA's firsts is also long and varied. Listed chronologically, NASA was the first to:

  • Send living organisms into space (1947)
  • Launch a satellite that provided observations of Earth’s and interplanetary magnetic field (Pioneer 1, 1958)
  • Launch a communications satellite (SCORE, 1958)
  • Launch the world's first weather satellite (Tiros I, 1960)
  • Investigate solar winds, interplanetary magnetic fields, and energetic particles in space (Explorer 12, 1961)
  • Make a suborbital flight, pilot a spacecraft, land in a spacecraft, and land in water (Alan Shephard, Freedom 7, 1961)
  • Successfully conduct a planetary encounter (Venus) with a space probe (Mariner 2, 1962)
  • Impact a probe on the far side of the Moon (Mariner 2, 1962)
  • Make a suborbital flight with a winged spacecraft (Joe Walker, X-15 flight 90, 1963)
  • Conduct orbital maneuvers with a crewed spacecraft (Gemini 3, 1965)
  • Conduct a rendezvous in space (Gemini 6A i Gemini 7, 1965)
  • Conduct a docking maneuver in space (Gemini 8, 1965)
  • Send astronauts beyond Low Earth Orbit (Apollo 8, 1968)
  • Send astronauts to the Moon (Apollo 11, 1969)
  • Retrieve samples from the Moon (Apollo 11, 1969)
  • Use a wheeled vehicle on a celestial body other than Earth (Apollo 15, 1971)
  • Orbit another planet (Mars) with a robotic spacecraft (Mariner 9, 1971)
  • Send a nuclear-powered spacecraft through the Asteroid Belt to study Jupiter (Mariner 10, 1972)
  • Send a spacecraft to Saturn (Pioneer 11, 1973)
  • Send a robotic spacecraft of Mercury (Mariner 10, 1973)
  • Launch the largest habitable structure to orbit to date (Skylab, 1973)
  • Send a robotic spacecraft closer to the Sun than any previous mission (Helios 1, 1974)
  • Conduct a soft landing on Mars with a robotic mission (Viking 1, 1976)
  • Conduct a flyby of Jupiter and its moons, Saturn and its ring system, (Voyager 1, 1977)
  • Conduct a flyby of Uranus, Neptune and Neptune’s moons (Viking 2, 1977)
  • Conduct an orbital flight with a winged spacecraft (STS-1, 1981)
  • Conduct an untethered spacewalk (STS-41B, 1984)
  • Orbit Jupiter with a robotic spacecraft (Galileo, 1995)
  • Send an automated rover to Mars (Sojourner, 1997)
  • Orbit Saturn with a robotic spacecraft (Cassini, 2004)
  • Conduct a sample-return mission from a comet (Stardust, 2006)
  • Send a spacecraft beyond the heliopause and into the interstellar medium (Voyager 1, 2012)
  • Orbit a dwarf planet with a robotic spacecraft (Dawn, 2015)
  • Conduct a flyby of Pluto and a Kuiper Belt Object (New Horizons, 2015, 2019)
  • Conduct the closest approach to the Sun (Parker Solar Probe, 2018)

Soviet Space Program/Roscomos:

From the period immediately after the Second World War to 1991, the Soviet Space Program was NASA's chief rival in space. After taking an early lead in the "Space Race" and achieving many firsts, Russia eventually ceded leadership to NASA due to changing budget environments and political problems.

With the fall of communism, Russia's space program experienced a period of a downturn as a result of economic issues. But after fifteen years, the Russian space program experienced a renaissance under the leadership of the State Corporation for Space Activities (Roscosmos).

Today, the spirit of competition continues to exist between Roscosmos and NASA, but is largely defined by cooperation through programs like the International Space Station. And with a new era of renewed space exploration upon us, Roscosmos is poised to play a major role in a number of lucrative international ventures.

Overview of History:

Russia's space program began in earnest after World War II, at a time when the Soviet and American governments were relying on German rocket scientists and technologies developed during the war to get to space first. However, the roots of the Soviet space program go deeper, extending to the pre-war Soviet period and even the late Russian Empire.

During the 19th century, Russian scientist Konstantin Tsiolkovsky (1857-1933), often referred to as the "Russian father of rocketry", wrote several pioneering papers on the theory of space exploration. Arguably his most important paper, titled "Exploration of Outer Space by Means of Reaction Devices" was published in 1903.

In this paper, he calculated the minimum horizontal speed to maintain orbit (aka. "the Tsiolkovsky equation" or "the rocket equation") but also introduced the design on which all modern rockets are based. In 1929, he introduced the concept of the multistaged rocket as a means of exploring beyond Earth, which he dreamed would one-day include the exploration of Mars.

Another major figure was Russian aircraft designer Sergei Korolev (1907-1966), who was inspired by Tsiolkovsky and also dreamed of a crewed mission to Mars. In 1931, Korolev and German-Russian engineer Freidrich Zander helped found the Group for the Study of Reactive Motion (GIRD), which began conducting research into practical rocketry applications and conducted launches of liquid-fueled rockets.

Between 1938 and 1946, Korolev was imprisoned as part of Stalin's "Great Purge". After his release, he became a leading figure in the OKB-1 design bureau, which oversaw the development of intercontinental ballistic missiles and rockets. Much of their work was based on German rocket designs, which had been seized towards the end of the Second World War.

With the assistance of German rocket scientist Helmut Gröttrup, the Korolev and OKB-1 began building their own versions of the V-2 rocket, which resulted in the R-1 in 1951 and the R-7 Semyorka by 1957. That same year, the Soviets achieved two milestones with the launch of the first artificial satellite (Sputnik-1) and the first animal (Laika the dog) to space (Sputnik 2).

The success of the Sputnik program led the Soviet government to demand that plans for a crewed mission be accelerated. This resulted in the Vostok program, which succeeded in sending the first man (Yuri Gagarin) to space on April 12th, 1961 (Vostok-1) and the first woman (Valentina Tereshkova) on June 16th, 1963.

After Vostok, the Soviets began to refocus their efforts towards larger spacecraft, long-duration spaceflights and extra-vehicular activity (EVA). This resulted in the Voskhod program, which involved a redesigned Vostok spacecraft (capable of carrying 2 to three astronauts) and the more powerful Molinya rocket.

However, this program mounted only two crewed flights before being canceled. The Soviet Soyuz program, which aimed to develop spacecraft and launch vehicles for a crewed mission to the Moon, did not fare much better. Initiated in 1963, it led to the development of the three-stage N1 rocket and the Soyuz spacecraft.

Unfortunately, the development of the N1 was complicated by the death or Korolev in 1966, as well as underfunding and a rush to develop the rocket to compete with NASA's Saturn V rocket. Coupled with the success of the Apollo program, the Soviets abandoned their plans for a crew lunar mission in 1974 and once again shifted their priorities.

The Soviet space program was also instrumental in the exploration of other planetary bodies using robotic spacecraft. Between 1961 and 1999, the Soviets and Russian Academy of Sciences (after 1978) sent multiple probes to Venus as part of their Venera and Vega programs.

The most notable among these were arguably the Venera 4 i Venera 7 missions. While the former provided the first on-site analysis of another planet, the latter conducted the first soft landing on another planet and transmission of info back to Earth.

Between 1960 and 1969, the Soviet space program also sent robotic probes to explore Mars. The most notable of these was the Mars 3 orbiter and lander, which was the first mission to achieve a soft landing on Mars in 1971. Several missions were sent to conduct sample return missions to Mars' largest satellite Phobos (none of which were successful).

However, it was the Soviet/Russian efforts to explore the Moon with robotic missions (as part of their Luna, Zond and Lunakohd programs) that really stands out from the rest. Between 1958 and 1976, these programs sent several orbiters, landers and even rovers to the Moon.

The most notable were Luna 3, 9 i 16, which were the first missions to photograph the far side of the Moon, make a soft landing on the Moon, and conduct the first robotic sample-return mission from the Moon, and Lunokhod 1, which was the first rover to land on the Moon or any other celestial body.

For the early 1970s onward, the Soviet space program focused its efforts on developing expertise in long-duration space flight and in the deployment of space stations. The first space station (Salyut 1) was deployed in 1971, which led to the first rendezvous and docking between a spacecraft and space station later that same year (Soyuz 10).

Technical failures caused the next three attempts to fail or result in the station’s orbits decaying after a short period. By 1974, the Soviets managed to successfully deploy Salyut 4, followed by three more stations that would remain in orbit for periods of between one and nine years - some of which were covers for the deployment of Almaz military reconnaissance stations.

In 1986, the Soviets took the lead in the creation of space stations with the deployment of Mir. Originally intended to be an improved model of the Salyut space stations, the design evolved to incorporate several modules and ports for Soyuz spacecraft and Progress cargo spaceships.

Between 1987 and 1996, all the additional modules that would go into the station were launched and integrated. Over the next 15 years before the station was deorbited (on March 23rd, 2001), Mir would be visited by a total of 28 long-duration crews, some of which were from other Eastern Bloc nations, the European Space Agency (ESA), and NASA.

Russian attempts to build a reusable spacecraft also yielded the Buran ("Snowstorm") space shuttle and Energia heavy launch rocket. Unfortunately, the program ran out of funds after a single flight in 1988, and the program was canceled after 1991.

With the fall of the Soviet Union in 1991, the Soviet space program was officially disbanded and reformed as Roscosmos. During the 1990s, the Russian financial crisis saw the organization turn towards private ventures to keep its space programs running - which included space tourism and commercial satellite launches.

From 2005 onward, as Russia's economy began to experience considerable growth, Roscosmos saw an increase in funding for its programs. This led to an ensured Russia's commitment to the ISS, as well as renewed interest in the deployment of research satellites and crewed missions to space.

This new budget environment allowed Roscosmos to finally the Angara rocket after 22 years of development. This rocket family was conceived in the post-Soviet period to replace older rockets and those that were built in former Soviet Bloc countries that had since become independent. The first test launches took place in July and December of 2014, with the first launched into suborbital and the second achieving a geosynchronous orbit.

Beginning in 1993, Roscosmos, NASA, the ESA, JAXA, and the Canadian Space Agency (CSA) began collaborating to create the International Space Station (ISS). This project brought together the Russian plans for the Mir-2 station with NASA’s Space Station Freedom projekt. Between 1998 and 2011, several modules would be assembled in orbit, eventually leading to its overall architecture.

With the retiring of the Space Shuttle in 2011, Roscosmos became the sole means through which NASA was able to send astronauts to the ISS. Despite the downturn in US-Russia relations after the Russian annexation of Crimea in 2014, cooperation between NASA and Roscosmos continues.

In 2013, the Russian space sector was consolidated and renationalized due to issues of reliability. However, this was undone in 2015 by presidential decree and Roscosmos was switched from being a federal space agency to a "state corporation".

Important Achievements:

Russia's contributions to rocketry and human spaceflight are as undeniable as they are numerous. From Tsiolkovsky's advocacy, calculations and designs, Russia quickly established a lead in the space race, sending the first satellite, animal, man, and woman to space.

Russia would also make several advances as part of its rocketry program with the development of the R-2, R-7, Proton, N-1, Energia, i Soyuz rakiety. Today, the Soyuz rocket remains the workhorse of Rocosmos and has repeatedly been used to transport astronauts from other nations to the ISS.

Russia has also been instrumental in the development of space stations and other technologies that are allowing for a sustained human presence in space. And with the resurgence of the Russian economy after 2005, Roscosmos has set its sights on some ambitious long-term goals.

In the coming decades, they hope to mount robotic missions to the Moon, which will culminate with the first Russian cosmonauts being sent to the lunar surface after 2030. Beyond that, Roscosmos has also announced plans for sending crewed missions to Mars.

They have also expressed interest in collaborating with NASA, China and the ESA on lunar ventures such as the Lunar Orbital Platform-Gateway and International Moon Village.

Space Exploration Firsts:

Russia's history of space exploration includes many impressive firsts. In addition to getting to space ahead of NASA, Russia has also maintained a greater degree of proficiency in several areas. Between the Soviet space program and Roscosmos, Russia was the first to:

  • Test an intercontinental ballistic missile (R-7 Semyorka, 1957)
  • Launch the first satellite (Sputnik 1, 1957)
  • Launch the first animal to Earth orbit (Laika on Sputnik 2, 1957)
  • Launch the first man-made object to escape Earth's gravity, communicate and data to and from outer space, and pass near the moon (Luna 1, 1959)
  • Impact a probe on the Moon (Luna 2, 1959)
  • Take pictures of the far side of the Moon (Luna 3, 1959)
  • First animals (Belka and Strelka) sent to orbit and safely returned (Sputnik 5, 1960)
  • Send a probe to Venus (Venera 1, 1961)
  • Send a man to space and Earth orbit (Yuri Gagarin, Vostok 1, 1961)
  • Send a probe to Mars (Mars 1, 1962)
  • Send a woman to space (Valentine Tereshkova, Vostok 6, 1963)
  • Send a multi-person crew to orbit (Voskhod 1, 1964)
  • First extra-vehicular activity (EVA) in orbit (Voskhod 2, 1965)
  • Impact another planet (Venus) in the Solar System (Venera 3, 1965)
  • Make a soft landing and transmit from the Moon (Luna 9, 1966)
  • Send a probe to lunar orbit (Luna 10, 1966)
  • Send the first living beings (tortoises) on a trans-lunar flight (Zond 5, 1968)
  • Dock two crewed spacecraft in orbit and exchange crews (Soyuz 4 i 5, 1969)
  • Return lunar soil samples to Earth with a robotic mission (Luna 16, 1970)
  • Send data from the surface of another planet (Venus) to Earth (Venera 7, 1970)
  • Launch a space station (Salyut 1, 1971)
  • Impact a probe on the surface of Mars (Mars 2, 1971)
  • Land a probe on Mars (Mars 3, 1971)
  • Conduct a soft landing on Venus and send photos to Earth (Venera 9, 1975)
  • Have a female cosmonaut (Svetlana Savitskaya) conduct a spacewalk (Salyut 7, 1984)
  • Deploy robotic balloons into Venus' atmosphere (Vega 1 i Vega 2, 1986)
  • Deploy a space station with a permanent crew (Mir, 1986)
  • Send a crew to space for over one year (1987)
  • Establish the record for longest time spent in space - Valeri Polyakov, 437.7 days (1995)
  • Launch the first space tourist (Denis Tito, 2001)

Taken together, the efforts of these five space agencies add up to a very interesting future for humanity in space. When the days come that permanent human outposts exist on the Moon, Mars, and maybe even on the moons of Jupiter, Saturn, and beyond, it's not farfetched to think that they will bear the standards of many nations and agencies.

  • History - The Space Race
  • ESA - European Milestones
  • NASA - A Brief History of NASA
  • NASA - United Space Program Firsts
  • ISRO - Timeline from 1960s to Today
  • Wikipedia - List of spaceflight records
  • NASA - History: Korolev and Freedom of Space
  • Russian Space Web - Chronology of Space Exploration
  • Roscosmos - Chronicle of Soviet-Russia Space Program


Obejrzyj wideo: UNIKATOWA PIŁKA KOBEGO BRYANTA (Lipiec 2022).


Uwagi:

  1. Jered

    Poprawna odpowiedź

  2. Reed

    Serdecznie dziękuję za pomoc.

  3. Joselito

    Szkoda, że ​​blog został porzucony ...



Napisać wiadomość